(خاطره ای زیبا از "امیرعباس" رزمنده دوران دفاع مقدس)

زمان عبور از روی پل خيبر فرا رسيد. هنگام سحر بود و هوا تاريک.

تويوتای نخست را سوار شديم. بنا بود که راننده آرام حرکت کند تا

خودروهای بعدی به ستون و بدون فاصله‏ی چشم‏گير همراه شوند.

اما راننده‏ی ما برای اينکه نشان دهد چقدر استاد است،

تخته گاز می رفت. ما هم نيشمان تا بناگوش باز بود و کيف می کرديم.

در ميان پل رسيديم به تويوتايی که با زاويه‏ی 45 درجه منحرف شده بود

و يکی از چرخ‏های جلوش از پل خارج شده بود و کج‏دار‏مريض مانده بود تا

فکری به حالش بکنند. نيش‏های مبارک بسته شد و تا رسيدن به مقصد

هر چه ذکر بلد بوديم زير لب خوانديم. موقع پياده شدن با ژست تشکر،

متلکی به راننده گفتم و او بلند خنديد و التماس دعا گفت. فکر می‏کنم

جمله‏ام اين بود: «اخوی خيلی ممنون که ما را شهيد نکردی!»

خلاصه در قسمتی از عقبه‏ی جزيره مجنون – که نمی‏دانم کجا بود -

اتراق کرديم. منتظر بوديم تا به خط برويم. صبح که شد

طبيعت زيبای جزيره چشمانمان را مسحور کرد. زيبايی هور را فقط بايد ديد.

آب راکد، زلال و شفاف با عمق 1 الی 8 متر و

با پوشش گياهی بسيار فشرده.

توضیح راجع به این تصویر:

همه فکر می‏کنند که پوشش هور به نی خلاصه می شود؛

اما در هور به جز نی (که 2 تا 7 متر ارتفاع دارد و

در جاهای عميق می رويد) بَردی و چولان نيز وجود دارد.

ارتفاع بردی 1 تا 2 متر است و در آب‏های نيمه‏عميق می رويد؛

در جاهای کم‏عمق شاهد چولان، با ارتفاع کمتر از نيم متر هستيم.

چند نوع گل نيز کم و بيش و پراکنده رشد می کنند که من اسم

يکی از آنها را که بيشتر به چشم می خورد، نيلوفر آبی گذاشته بودم

و چه بسا در اصل هم همين اسم را داشت، چون شکل نيلوفر بود.

حرکت در هور به دليل همين پوشش گياهی با زحمت ميسر است.

قايق‏ها از آب‏راه‏های مصنوعی و يا نهرها عبور می کنند

و البته بلم‏ها می توانند از محل عبور حيوانات وحشی (مثل گراز) هم

بگذرند که امکان تصادف (به اون معنا) هم منتفی نيست.

نی‏های جزيره بهترين محل برای کمين زدن به دشمن

(به ويژه در جزيره مجنون شمالی) بود. به همين منظور

پل‏های شناور (خيبری) در ميان نی‏ها به هم متصل می‏شد

و تشکيل يک پاسگاه مخفی را می داد که رزمندگان شبانه روز

در آن نگهبانی می دادند که خود حکايت مفصلی دارد و چون خاطره‏اش

به اين اعزام مربوط نمی‏شود، بماند برای توفيقی ديگر.

در همان يکی دو ساعت اول بعد از طلوع آفتاب هيجان خط مقدم در

وجودمان نوسان گرفت. گلوله‏های پراکنده‏ی توپ و خمپاره

120 ميلی‏متری به صورت پراکنده به زمين می خورد.

آتش توپخانه‏ی خودی هم قطع نمی‏شد. هميشه لحظات اول ورود

به خط سوم برايم شيرين و پر از هيجان بود؛

اما به سرعت همه چيز عادی می شد

و فقط به مأموريتمان فکر می کرديم. بچه ها با اينکه وصيت‏نامه نوشته

و تحويل داده بودند، باز هم چيزهايی می‏نوشتند و برخی مشغول

نامه نگاری بودند. اما من هميشه اين کارها را پشت خط و در حد افراطی

انجام می دادم (به ويژه نامه‏نگاری را) و در خط، کمتر به اين امور

می‏پرداختم. هميشه به محض اينکه به سروصدای انفجار و شليک توپخانه

می‏رسيديم، می نشستم و فکر می کردم که تا چند ساعت يا چند روز

ديگر ممکن است برخی دوستانمان به شهادت برسند

و تلاش می کردم که با همه مهربان باشم.

در حالی که در اطراف قدم می زدم، و از شور و هيجان

و زيبايی‏های طبيعت لذت می بردم، ماجرايی پيش آمد

که هيجان و شور و نشاط را به اوج رساند. يکی از هواپيماهای دشمن

که کمی رويش زياد شده بود و برای عکس برداری در ارتفاع پايين

پرواز می‏کرد، توسط يک بسيجی، با توپ ضد‏هوايی چهار لول منهدم شد.

چهارلول همزمان با ما وارد منطقه شده بود و هنوز به قول خودشان

يک پدال هم نزده بود و پدال آزمايشی را به شکم هواپيمای دشمن

خالی کرد. می توان فرض کرد که خلبان با توجه به عکس‏های هوايی

روز قبل، گمان نمی کرده که در آن مسير پدافند هوايی وجود داشته باشد.