نامه امیر فرجی

به معلم قرآن پاسدار شهید مجتبی محمدی دارانی

بسم الله الرحمن الرحیم

"ربنا افرغ علینا صبرا و ثبت اقدامنا ونصرنا علی القوم الکافرین"

"پروردگارا بریز بر ما شکیبایی را و استوار ساز پاهای ما را

و یاری کن ما را بر گروه کافران"

با سلام به امام زمان مهدی موعود (عج) و با درود به رهبر کبیر انقلاب

و امت شهیدپرور ایران و سلام به دوست گرامی خود مجتبی

امیدوارم که حالت خوب باشد هر روزت بهتر از روز قبل

و امیدوارم که همیشه سربلند باشید.

مجتبی جان حال من خوب است و به یاری خداوند متعال زنده هستم

و دعاگوی شما. مجتبی الان در بوکان هستم و سپاه پاسداران

مشغول به کارم. البته این شهر هم جزو آذربایجان غربی است

و هم جزو کردستان. شهر ساکت است و در دست حزب الله.

ما در مقری هستیم که در دست دمکرات بوده

و برای گرفتن آن چندین شهید دادیم و با سربلندی هرچه بیشتر

شهر را درتصرف خویش درآوردیم.

البته هنوز چندین تن از این دمکرات ها

یا اشخاص ضد جمهوری اسلامی در شهر هستند

چون شهر به خوبی پاکسازی نشده و هر روز چند تن از

این مزدوران دستگیر شده و راهی زندان میشوند.

شهر اینجا شهر فقر است. شهر بدبختی

یک مشت آدم پولدار صدرنشین بودند و بقیه افراد همه فقیر.

از هر لحاظ که فکرش را بکنی:

فقر اقتصادی فقر فرهنگی فقر اجتماعی.

هیچ یک از افراد این شهر حتی به دوست خود هم اعتماد ندارد.

امیدوارم که به یاری خدا شهر را در همین چند هفته

پاکسازی کنند و این عیدی باشد برای مردم ایران.

برادر عزیزم مجتبی: الآن که این نامه را برایت مینویسم

ساعت ۳ صبح روز چهارشنبه ۱۱/۱۲/۱۳۶۱ می باشد.

مجتبی باور کن الآن در اینجا گویا اسلام ظهور کرده

و دوباره آیه شریفه ای که اولین بار بر پیغمبر نازل شد متجلی شده.

یکی در گوشه ای دور از جایی که انسان آن را ببیند نماز میخواند

یکی روی برف دعای توسل میخواند

یکی قرآنی میخواند که گویا چنین قاری تا به حال ندیده بودم

صدای او در دل انسان می نشیند .

باور کن من در این بین احساس حقارت و کوچکی میکنم.

خب حال به آخر نامه رسیدیم وقت خداحافظی است

امیدوارم که تمام دوستانم در تهران

به خصوص بچه هایی که آن موقع با ما بودند

همیشه پیروز و موفق باشند.

سلام مرا به ستار ـ جمشید ـ مهدی ـ محسن ـ و تمام کسانی که

نام آنها الآن در خاطرم نیست برسان.

اگر نامه را خواندی به در خانه ما برو

بگو که حال امیر خوب است و نگران نباشند.

در آخر با دعای

خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگه دار

نامه خود را به پایان میرسانم.

دعای گوی شما امیر فرجی

۱۱ اسفندماه ۱۳۶۱

ضمنا: از بدی دست خط یا اشکال دیکته ای عذر میخواهم.